| Leon Lambert |
Ster van Davos‘Als mama nu kan zien hoe goed ik het vol hou dan wordt zij meteen beter.’ Verschoond van de gebruikelijke kuchjes stapte mijn mannetje parmantig door richting de top van de berg.
Iedere avond genoten wij van het uitzicht van de bergen. Ook de laatste avond tuurden wij naar de verlichte stad Davos.
‘Mama zal trots op je zijn, dat weet ik zeker’. Fluisterde ik hem toe.
‘Pa, het eerste wat ik doe als ik straks terug ben in mijn kamer kom is de brief van mama open maken. Weet jij wat er in staat?’ riep Jonathan enthousiast.
‘Nee, je moeder regelt de cadeautjes altijd zelf. Het is voor mij ook iedere keer een verassing wat zij elke dag voor ons in petto heeft.’
Vanaf het bergpad kwam er langzaam een silhouet onze kant op lopen. Ik zag dat het Kurt was. Eenmaal aangekomen dook hij diep weg in zijn kraag, zijn handen veilig verstopt in zijn zakken en hij draaide een paar rondjes met zijn rechtervoet in het grind.
‘Rob, kan ik je even onder vier ogen spreken?’
De schrik sloeg mij meteen om het hart. Kurt had toch vanavond dienst in het sanatorium? De behandeling slaat toch aan?
‘Kurt, wat is er aan de hand? Het gaat toch goed met Jonathan?’.
‘Het gaat niet over Jonathan maar iemand anders.’
Hij zweeg en zijn blik gleed naar Jonathan.
‘Jonathan! Wil jij die witte bloemen nog plukken voor je moeder? Kan ze morgen zien wat voor sterk ventje je bent. Hier heb je een bakje water. Doe ze daar maar in, blijven ze vers.’
Jonathan sprintte weg naar het door de maan verlichte bosje edelweiss.
‘Rob, je vader heeft ons gebeld. Je vrouw was vanochtend vermist. De inrichting heeft hem direct geïnformeerd temeer daar er medicijnen zoek waren. Hij heeft haar in jullie slaapkamer gevonden. Helaas kwam hij te laat.’ Kurt zweeg en staarde mij aan. ‘Het spijt mij, ik laat jullie even alleen.’
Hij verdween schoorvoetend uit mijn gezichtsveld liep langs Jonathan en aaide hem zachtjes over zijn bol.
Het enige wat mij nu bezig hield was het ventje dat langzaam balancerend met het bakje water mijn richting opkwam. Hoe moest ik hem dit vertellen? Mijn kleine ik zou straks nooit meer dezelfde zijn. Het liefst bleef ik eeuwig met hem op deze berg, ver weg van wat nog komen gaat.
‘Papa, hier de bloemen voor mama.’
Hij zette het bakje water waarin de stervormige bloemen dreven voorzichtig voor mij neer en nam plaats op onze rots. Ik trok hem dicht tegen mij aan.
‘Jonathan kijk, zie jij die ster aan de hemel?’
09:20 - 11/26/2007 - reageer
|
Beschrijving Welkom bij de weblog van Leon Lambert, schrijfer en columnist uit Kennemerland, die sinds november 2007 de digitale snelweg onveilig maakt.
Home Profiel Archief Vrienden Pinna.nl Recente Qrtikelen - Even bijkomen - Ster van Davos Vrienden |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||